#01 Sophia, Natuur & Milieu

Ik wist dat Sophia op de bovenste verdieping werkte in het gebouw waar mijn werk ook kantoorruimte huurde. Regelmatig kwam ik haar tegen in de keuken of wanneer ik via de receptie bij Natuur & Milieu naar het dakterras liep voor een lunch in de zon. Op een dag besloot ik haar aan te spreken toen we ’s ochtends samen in de lift stonden. Een week later zaten we aan de koffie.

“Mijn bijnaam is Zoef, van Zoef de haas uit de Fabeltjeskrant. Sophia is een familienaam, maar deze naam past niet zo bij me vind ik. Mijn moeder begon me ooit Soof te noemen en langzaam werd het Zoef.

Via een schoonmaakbedrijf ben ik 19 jaar geleden begonnen als schoonmaakster bij Natuur & Milieu. Iets later hadden ze iemand nodig in de kantine voor een paar uur per week. Al snel groeide dit uit tot 40 uur per week, maar vanwege bezuinigingen en een reorganisatie verdween de kantine weer. Ik had het geluk dat ik mocht blijven en nu werk ik er als een manusje van alles. Ik heb heel veel contact met allerlei verschillende mensen en help hen graag. Als ik ’s ochtends op mijn werk kom, weet ik niet hoe mijn dag eruit gaat zien. Ik hou heel erg van de afwisseling, want zo is voor mij geen dag hetzelfde. De ene keer assisteer ik het secretariaat, dan weer ontvang ik mensen aan de receptie, maar ik ben ook werkzaam in de facilitaire dienst en ben plaatsvervangend hoofd bedrijfshulpverlening.

Soms vind ik het wel eens lekker om thuis op de bank voor de tv te zitten, maar dit komt er niet zo vaak van. Ik ben een bezig bij: oppassen op mijn kleinzoon, handwerken en naar de sportschool. Daarnaast heb ik twee paarden waar ik veel tijd in steek. Een van de paarden, een Haflinger, is officieel van mijn dochter. Ze staan in een pensionstalling en elk weekend ga ik ernaar toe. Toen ik klein was wilde ik heel graag paardrijden, maar het mocht niet van mijn moeder omdat zij erg bang was. Ik had mijn dochter beloofd dat ze na het behalen van haar zwemdiploma op paardrijles mocht. Toen dat zover was, kwam ze al wapperend met haar diploma naar me toe: ‘Ik heb mijn zwemdiploma gehaald, mag ik nu dan op paardrijles?’ We zijn samen op les gegaan. Uiteindelijk heb ik zelfs het paard van mijn schoonzus gekocht. Paarden zijn kuddedieren en daarom vind ik het belangrijk dat mijn paard zoveel mogelijk met andere paarden in de wei kan staan in plaats van helemaal alleen. Helaas is de stalling niet bij mij om de hoek, dus het is soms nog wel een uitdaging om ernaartoe te gaan.

Het mooie aan paarden vind ik dat ze een spiegel zijn van jezelf. Als ik me niet lekker voel en ga rijden, dan voelt mijn paard dat en zal er weinig gebeuren. Mijn paard is een merrie, wat betekent dat ze soms wel eens nukkig kan zijn. Wanneer ik in de stal kom, kijkt ze me vaak eerst boos aan, maar uiteindelijk komt het altijd goed. Ze is inmiddels 28 jaar oud waarvan 14 jaar bij mij en begint wat mankementen te krijgen. Maar het doet haar goed als ik bij haar ben geweest. Ze zal niet heel lang meer bij mij blijven, maar zo lang als het nog kan geniet ik ervan. Ze loopt een beetje kreupel, maar ze heeft gelukkig geen pijn. Zolang het maar kan blijft ze wat mij betreft lekker op het land staan. Ik heb goed contact met de boer en de dierenarts. Ik hoop dat het er niet van zal komen en dat het vanzelf een keer zal gebeuren, maar als het moet, zullen we op een gegeven moment samen beslissen om haar in te laten slapen als het niet meer gaat.

In april gaan de paarden altijd voor het eerst weer naar buiten. Dit is een prachtig tafereel. Na een winter lang op stal te hebben gestaan, gaan de hekken open en de paarden weten niet hoe snel ze buiten in de wei kunnen komen. Het is fantastisch om dit te zien! De paarden betekenen heel veel voor me. Wat ik ook fijn eraan vind is de social factor: een gezamenlijke hobby met mijn dochter en je hebt altijd iets om met anderen over te praten.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *