#03 Selmo, Newstyle Healthcenter

Al jaren doe ik wekelijks mee aan groepslessen bij Newstyle Healthcenter, meestal op de locatie Croeselaan. Ik besloot om een van mijn favoriete medewerkers beter te leren kennen en ging een keer langs, zónder sportkleding. Minstens een uur zat ik met een theetje aan de incheckbalie, al kletsend met Selmo, die me een inkijkje gaf in zijn baan, terwijl hij ondertussen bezoekers ontving en andere werkzaamheden uitvoerde. We bleken een gezamenlijke passie te hebben: wielrennen!

“Als klein kind kon ik al niet stil blijven zitten. Mijn moeder werd soms helemaal gek van mij en mijn broertje. De hele dag waren we aan het rennen, vliegen en springen. Als we ergens op visite gingen, zat er al een gat in mijn broek voordat we er waren.

Na de MAVO ben ik naar het CIOS gegaan. Ik werd aerobics instructeur, maar heb ook altijd andere sporten gedaan, zoals basketbal, voetbal en wielrennen.Ik heb veel bij sportscholen gewerkt, maar ook een aantal jaren als grafisch vormgever omdat ik mijn creativiteit wilde uiten. Uiteindelijk kwam ik toch weer terug in de fitness. Sinds een paar jaar ben ik manager bij Newstyle Healtcenter. Ik heb er veel vrijheid en daar geniet ik van. Groepslessen geef ik eigenlijk niet meer. Ik vind het namelijk belangrijk dat je een band opbouwt met de mensen die elke week naar je les komen en dat je ook regelmatig voor die groep staat. Als manager moet je soms gaten opvullen als een van je personeelsleden uitvalt of bijspringen als er ergens een extra hand nodig is. Soms geef ik wel functional training; een circuit met verschillende krachtoefeningen die de deelnemers een voor een uitvoeren.

Het leukst aan mijn werk vind ik dat ik iets kan betekenen voor mensen. Ik wil dat de mensen die naar onze sportschool komen het naar hun zin hebben, dat ze gemotiveerd blijven en dat ze terug blijven komen. Ik maak vaak geintjes. Als er iemand binnenkomt die zijn pasje is vergeten grap ik dat zij voor straf moet opdrukken. Ik heb ook wel eens iemand opnieuw laten binnenkomen omdat hij zonder te groeten en met een chagrijnig gezicht binnenkwam. Mensen zien aan mij dat ik het goed bedoel en meestal lukt het me een glimlach op hun gezicht te toveren.

Ik vind het een mooie uitdaging om iemand te helpen een geschikt trainingsprogramma of les te vinden. Het is belangrijk dat mensen zich veilig voelen. Iedereen kan sporten, ongeacht een blessure of andere lichamelijke ongemakken. Er is hier zoveel keuze dat er voor iedereen wel iets passends moet zijn om te doen: in een groep of individueel, met of zonder muziek, kracht of conditie. Een jongen van een jaar of 20 komt zich inschrijven en heeft zijn moeder meegenomen. De moeder heeft overgewicht en ik zou het dan heel tof vinden als ik haar ervan kan overtuigen zich ook in te schrijven. Ondanks dat ze meteen smoesjes verzint, weet ik dat ik haar aan het sporten kan krijgen. Het zal zoveel in haar leven gaan betekenen als zij maar eenmaal die drempel over is.

In deze sportschool zijn er een aantal regels en we willen dat iedereen zich daaraan houdt. Zo mag je buiten de kleedkamers niet bellen. Daarnaast mogen mannen niet in een hemd trainen en vrouwen niet in een naveltruitje. We willen een bepaalde sfeer. Het gaat erom dat iedereen lekker kan sporten en zich prettig voelt. Iedereen is welkom, zowel jong en oud, man en vrouw. Op dinsdag- en donderdagochtend komen de senioren altijd sporten. Het is hier dan hartstikke gezellig als ze na de les nog zitten na te praten met z’n allen op de bank. Je leert mensen kennen en dat vind ik geweldig. Het is niet alleen belangrijk er voor de mensen die naar de sportschool komen te zijn, maar ook om er voor jezelf alles uit te halen wat er in zit.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *