#04 Tiny, CycleWorks

Regelmatig breng ik mijn racefiets naar CycleWorks aan de Weerdsingel WZ op nummer 18. Voor het onderhoud van- en reparaties aan je racfiets, mtb, fixy of hybride ga je namelijk naar CycleWorks, onder veel Utrechtse fietsfanaten ook wel bekend als ‘Rinus’. Rinus sleutelt aan mijn fiets en we maken een praatje. Ik wist dat de altijd goedlachse dame waarbij ik afreken (of een kop koffie bestel!) Tiny heet, maar ik was erg nieuwsgierig naar haar verhaal. Hier kwam ik achter tijdens het drinken van een paar lekkere wijntjes bij Springhaver Café.

“Eigenlijk heb ik nooit geweten wat ik wilde worden. Toen ik de Sociale Academie deed, kreeg ik altijd te horen dat ik nooit een baan zou vinden en dat ik zou moeten leven van een uitkering.

Ik heb van alles gedaan: van de horeca tot boekwinkels, op de crèche en vrijwilligerswerk. Ik ben vaak verhuisd. Vrienden maken ging altijd vanzelf en daardoor voelde ik me nooit eenzaam. Sinds 1976 heb ik vaak in woongroepen en in kraakpanden gewoond. In mijn beleving leefde iedereen zo. Zodra ik in een nieuwe stad kwam, vroeg ik aan iemand ‘Waar zijn hier de kraakpanden?’ en voor je het wist had je weer onderdak. Tegenwoordig is het bijna onmogelijk om een pand te kraken. Het frustreert me als ik zie hoeveel kantoorpanden er bijvoorbeeld jarenlang leegstaan. Er wordt altijd gezegd dat Nederland zo vol is, maar als je kijkt naar de leegstand en hoeveel nieuwe gebouwen er overal bij komen, valt dat niet met elkaar te rijmen.

In tegenstelling tot de generaties van mijn ouders is mijn generatie veel mondiger. Laatst organiseerde de gemeente een bijeenkomst voor de 50ers van nu om alvast na te denken waar ze willen wonen als ze echt oud worden. Mijn droom is om met een groep vrienden een hofje of een groot pand te kopen, zodat we daar met z’n allen kunnen wonen. Ik denk dat onze generatie zich niet wil laten wegstoppen in bejaardentehuizen, want dat is wat wij nu met ouderen doen. De mensen die daar zitten hebben geen verleden met elkaar en daardoor totaal geen binding. Bejaardentehuizen vind ik onpersoonlijk en eenzaam. Er wonen alleen maar oude mensen en hun kinderen komen er niet graag. Ik vind het mensonterend wat wij hier doen. Ik wil oud worden met mijn dierbaren dichtbij. In zo’n nieuwe woongroep kunnen we voor elkaar zorgen en het kan worden ingericht met de juiste faciliteiten om oud te worden.

Mijn man Rinus heb ik 11,5 jaar geleden leren kennen in een dancing. Ik ging vaak uit met mijn vrienden omdat in de gelegenheden waar zij heen gingen ook mensen van mijn leeftijd kwamen. Rinus was daar en ik vond hem meteen super leuk. We zijn vanaf dat moment bij elkaar gebleven. De eerste maanden dacht ik zelfs ‘dit is zo leuk, dit kan niet, er moet een addertje onder het gras zitten’. Toen ik Rinus leerde kennen werkte ik in een boekwinkel, maar het ging steeds slechter in deze branche. Rinus kreeg de kans om voor zichzelf te beginnen als fietsenmaker en toen zijn we samen onze eigen zaak begonnen. Hij kocht een winkeltje in Oudwijk maar dat werd voor ons al snel te klein, onder andere omdat ik gewend was te werken in grote winkels. Toen de kans zich voordeed een pand te huren aan de Weerdsingel, heb ik daar eerst een paar maanden verbouwd en daarna hebben we CycleWorks verhuisd, samen met de Fietskoeriers. Of het niet raar is om 24 uur per dag met je man samen te zijn? Nee, ik vind het heerlijk!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *